coś małego i bez planu

   Witajcie.

   Czasami człowiek ma ochotę coś zrobić, ale nie ma wielkich planów. Działą totalnie spontanicznie. Nie ważny jest cel. Ważna jest praca dla rąk. To wszystko przez wielkie chciejstwo. Tak czasami mam. Bez specjalnej potrzeby, bez planu a tylko z powodu tego, że palce świerzbią. 

   Tak właśnie, podczas oglądania czegoś tam w telewizji, powstał ocieplacz na kubek wraz z podkładką. Czy jest mi niezbędny? Pewnie nie. Powstał bo szydełko samo wpadło w dłonie, jest i cieszy.

życzę Wam wspaniałego dnia

manita

pled

Witajcie.          

   Widać, że jesień się zbliża. Nie tylko dlatego, że dni są coraz krótsze i zieleń drzew powoli ustępuje barwom żółtym. Również dlatego, że coraz częściej sięgam po szydełko. Moje robótki instynktownie podporządkowują się cyklowi przyrody. Trochę dziwne, ale tak właśnie mam.
   Lubię dziergać pledy. Siadam z szydełkiem w dłoni i relaksuję się po całym dniu. To naprawdę odpręża. Ten jest dziewczęcy, bo sporo na nim różu. Dla kontrastu dodałam trochę szarości. 

pozdrawiam wszystkich gości
i życzę miłego dnia

manita

flaszka

   Witam późnym wieczorem.

    Dzień coraz krótszy i czasu zaczyna mi brakować na wszystko. Mam tyle rzeczy do zrobienia a nie mam kiedy. Do tego łamie mnie coś w kościach, czyli jesień się zbliża... brrr.

  Kiedy padł temat do naszego nowego wyzwania w Szufladzie pomyślałam, że tym razem, z uwagi na permanentny niedoczas,  nie przygotuję inspiracji. Ale gdy wpadła w moje ręce pusta butelka, oczy same powędrowały do szafki z farbami. Dawno niczego nie zmalowałam, więc przystąpiłam do mazania pędzlem. Trochę skrawków białego lnu, sznurka, pereł, kawałek starego papieru, który opaliłam i poplamiłam kawą, odbitka przy pomocy nitro- pokleiłam, powiązałam i przygotowałam swoją butelczynę.

pozdrawiam

manita

woreczki

Witajcie!

    Na początku serdecznie dziękuję za wszystkie wspaniałe komentarze pod ostatnim postem. Bardzo cieszą one moje serce.
   Dzisiaj kolejny rozdział moich uszytków na zajęcia dla dzieciaków. Tym razem powstały woreczki, takie na kształt tych, które pamiętam z zajęć w szkole podstawowej. U nas były to woreczki z grochem. Ja poszłam o krok dalej- woreczkom nadałam kształty zwierzaków i tak powstało mini zoo. 

Piesek wypchany koralikami.

Kot jest bardziej puchaty, wypchany kulką silikonową.

Konik w środku ma szeleszczącą folię,

krówka- korki od butelek.

Prosiaczek i miś wypchane spożywką, tu kasze poszły w ruch.

    W ten oto sposób powstały woreczki dwa w jednym. Z jednej strony można się uczyć rozpoznawać zwierzątka, z drugiej- ćwiczyć rączki, poprzez dotyk.

        I jeszcze muszę się pochwalić prezentem od kochanej Dusi. Takie wspaniałe serwetki dostałam. Moja droga bardzo, bardzo Ci dziękuję. Jestem zachwycona. 

miłego dnia

manita